2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1944: Μήνυμα αγώνα εναντίον της υπονομεύσεως της εθνικής μας ελευθερίας, ταυτότητος και πολιτισμού.
δημοσιεύτηκε: Αύγ 27, 00:03 εντός Άρθρα
Γράφτηκε το 2005 για την επέτειο της απελευθερώσεως της Καρδίτσας από τους Γερμανούς και δημοσιεύτηκε στον τοπικό τύπο.
Η 2α Σεπτεμβρίου είναι μία ακόμη γιορτή, μια γιορτή ελευθερίας για την Καρδίτσα
Έχοντας αξιωθεί να γίνει η πρώτη ελεύθερη πόλη της σκλάβας Ευρώπης από τον Μάρτιο του 1943 και να παραμείνει ελεύθερη για 7 μήνες μέχρι τον Οκτώβριο του 1943, ξανάζησε για ένα χρόνο σχεδόν τον εφιάλτη της υποδούλωσης στις σιδηρόφρακτες φάλαγγες της τότε νέας τάξης μέχρις ότου στις 2 Σεπτεμβρίου 1944, ελευθερώθηκε οριστικά από την γερμανική Κατοχή.
Η ιστορική μνήμη γενικότερα, είναι για τους λαούς εργαλείο αυτοσυνείδησης και αυτογνωσίας. Οι εορτασμοί των επετείων δεν πρέπει να χαρακτηρίζονται από στείρα προγονοπληξία και αναμασήματα ιστορικών γεγονότων, αλλά να αποτελούν το περιοδικά επαναλαμβανόμενο αναβάπτισμα του λαού στο ασταμάτητο ποτάμι της ιστορίας του.
Αναβάπτισμα που αποτελεί και τη λυδία λίθο της κατανοήσεως του παρόντος και της προβλέψεως του μέλλοντός του.
Σαν απόδειξη της ανακυκλήσεως της ιστορίας, του αιωνίου ξαναρχίσματος που πρώτοι οι πρόγονοί μας συνέλαβαν, σήμερα άλλος κατακτητής χτυπά βίαια και αυτός την πόρτα μας, παρελαύνει με θόρυβο στους δρόμους του μυαλού και της ψυχής μας.
Αυτός ο κατακτητής δεν έρχεται πια σιδερόφραχτος.
Φορά το προσωπείο της «προόδου», του «εκσυγχρονισμού» και της «αναγκαιότητας της προσαρμογής», κρατά στην αφάνεια αλλά απειλητικά απτές, τις ορδές των ειδικών του δυνάμεων, τους αεροπορικούς και ναυτικούς του στόλους και τις έξυπνες βόμβες του με το εμπλουτισμένο ουράνιο, στηριγμένος και ωθούμενος από τους απανταχού πεμπτοφαλαγγίτες του, έχει πια περάσει τα σύνορα, είναι μέσα από τα τείχη.
Η παγκοσμιοποίηση, στο βωμό της οποίας οι οπαδοί της θυσιάζουν τις εθνικές διαφοροποιήσεις και ιδιαιτερότητες, καταλύουν τα ήθη, τα έθιμα και τους εθνικούς πολιτισμούς και παραχωρούν μεγάλο τμήμα των συλλογικών πολιτικών ελευθεριών των λαών, είναι το νέο όπλο μιάς καινούριας παγκόσμιας «Νέας Τάξης» πού ήδη βροντά τη μπότα της μέσα στα μύχια της ατομικής και συλλογικής μας υπάρξεως.
Αυτή η ίδια η παγκοσμιοποίηση που οι οπαδοί της την παρουσιάζουν σαν πανάκεια στην οποία κατ΄ αυτούς αξίζει να εκχωρήσουμε σημαντικό μέρος της συλλογικής μας αλλά και της ατομικής μας ελευθερίας αλλά και ταυτότητος, στην ουσία δεν είναι παρά μία ακόμη έκφραση του διεθνισμού που πριν ακόμη ανδρωθεί άρχισε να καταγράφει την καθολική της αποτυχία.
Η διεθνής οικονομία παραπαίει στα πρόθυρα της καταρρεύσεως, η διεθνής τάξη και ασφάλεια είναι ανύπαρκτες, το άνοιγμα της ψαλίδας τόσο σε κρατικό όσο και σε ατομικό επίπεδο αντί να μικραίνει μεγαλώνει και οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι, οι πόλεμοι σε παγκόσμια κλίμακα αυξάνονται αντί να λιγοστέψουν.
Στον εσωτερικό τομέα πάλι, η ανεπάρκεια και η ανικανότητα διαδέχονται τη διαφθορά με τόσο ασφυκτική συνάφεια και συνέπεια πού το αίσθημα του αδιεξόδου διάχυτο στην κοινωνία, δρομολογεί ένα κλίμα παραίτησης χειρότερο και από την πιο συντριπτική ήττα.
Η Ελλάδα στη μακραίωνη ιστορία της δέχτηκε πολλούς κατακτητές και ακόμη περισσότερους επιδρομείς.
Επί χιλιετίες λαοί βάρβαροι που ξέσπασαν την μανία τους και την κατακτητική τους δίψα στην χώρα μας και τον λαό της, αφήνοντας πίσω τους άλλοτε λιγότερες και άλλοτε περισσότερες καταστροφές, πέρασαν και εξαφανίστηκαν από το ιστορικό προσκήνιο, πολλοί δε δεν υπάρχουν πια παρά μόνο στα ράφια των βιβλιοθηκών και στις σελίδες των βιβλίων.
Αυτό είναι λοιπόν και το μήνυμα κάθε εθνικής επετείου:
συνεχής και συνεπής αντίσταση και αγώνας εναντίον της υπονομεύσεως της εθνικής μας ταυτότητος, πολιτισμού και ελευθερίας.
Μόνο η διατήρηση των φυσικών αξιών του έθνους και του πολιτισμού θα μπορέσει να γονιμοποιήσει την σύγχρονη τεχνολογική εξέλιξη κυρίως στους τομείς της διανθρώπινης επικοινωνίας και της διαμορφώσεως του περιβάλλοντος, αποδίδοντας ωφέλιμους για την ανθρωπότητα και το μέλλον της καρπούς.
Για μια ακόμη φορά ας δείξουμε πως οι κατακτητές έρχονται και παρέρχονται και ο Ελληνισμός παραμένει, μοναδικός και αιώνιος.
0 σχόλιο(α)
Περισσότερα...
21 Μαρτίου 1878: Η διαρκής γιορτή της ελευθερίας. 14η Σεπτεμβρίου. Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Μικρασιατικού και Ποντιακού Ελληνισμού.