14η Σεπτεμβρίου. Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Μικρασιατικού και Ποντιακού Ελληνισμού.
δημοσιεύτηκε: Αύγ 27, 00:07 εντός Άρθρα
Η 14η Σεπτεμβρίου έχει ορισθεί από την Βουλή των Ελλήνων σαν ημέρα μνήμης των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Την ημέρα αυτή τιμούμε την μνήμη Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου πού έπεσαν θύματα της μεθοδευμένης εξοντώσεως εκ μέρους του Τουρκικού Κράτους Σουλτανικού και Κεμαλικού κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Σύμφωνα με άλλες εκτιμήσεις το έγκλημα αυτό έχει ευρύτερα χρονικά όρια, ξεκινώντας από το 1895 και φθάνοντας μέχρι το 1955 κατ’ άλλους δε μέχρι και σήμερα.
Σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις (Σύμβαση της 9/12/1948 του ΟΗΕ), το σύνολο των εγκλημάτων και ωμοτήτων με τις οποίες το Τουρκικό κράτος υλοποίησε την πολιτική του «Η Τουρκία στους Τούρκους», συνιστούν το έγκλημα της γενοκτονίας το οποίο συντελέσθηκε διαδοχικά εναντίον των λοιπών εθνοτήτων της επικρατείας του: Αρμενίων, Ελλήνων και Κούρδων με αποτέλεσμα την σχεδόν ολοκληρωτική εξαφάνιση των δύο πρώτων από τα όριά του.
Η εξόντωση των Ελλήνων της Μικράς Ασίας όπως και η εξόντωση των Ελλήνων του Πόντου από την Τουρκική κυβέρνηση συνιστά μία προσχεδιασμένη πράξη γενοκτονίας σύμφωνα και με την αυστηρά νομική έννοια του όρου, η οποία όμως έκτοτε δεν καταδικάστηκε από καμία κυβέρνηση της Τουρκίας. Τουναντίον, με ιταμή προκλητικότητα απαιτούν από τα θύματα να μην μνημονεύουν καν τα εγκλήματά τους.
Υπάρχουν πάρα πολλά στοιχεία τόσο από Ελληνικές όσο και από διεθνείς αξιόπιστες πηγές όπως είναι τα βιβλία των ανωτέρων Αμερικανών Διπλωματών Henry Morgenthau και George Horton, πού αποδεικνύουν ότι οι Νεότουρκοι σχεδίασαν πολλά χρόνια πριν, προετοίμασαν και εξετέλεσαν την εξόντωση των Χριστιανικών πληθυσμών της τουρκικής επικράτειας πού υλοποιήθηκε με τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 και την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας από το 1911 έως το 1922, κατά τις οποίες 750.000 τουλάχιστον Έλληνες εξοντώθηκαν μέσω μαρτυρικών εκτοπίσεων, ταγμάτων εργασίας και διωγμών πού χαρακτηρίστηκαν διεθνώς σαν «λευκή σφαγή (massacre blanc)» αλλά και με αιματηρές μαζικές σφαγές των κατοίκων πολλών πόλεων και χωριών πού μαρτύρησαν τότε.
Πέρα όμως από την έστω καθυστερημένη και ελλιπή αναγνώριση των γενοκτονιών αυτών και την καταγραφή τους στη συλλογική μνήμη του Ελληνικού λαού, ακόμη βαραίνει την πλάστιγγα του άγους των ελληνικών Κυβερνήσεων η προσπάθειά τους για όσο το δυνατόν αθόρυβο εορτασμό τους στο εσωτερικό αλλά και την ανυπαρξία οποιασδήποτε ενέργειας για την αναγνώρισή τους στο εξωτερικό ενώ ακόμα και στα όρια της Ελληνικής επικρατείας δεν χρησιμοποιείται επίσημα η λέξη γενοκτονία.
Αντίθετα με το ορθό υπόδειγμα της αρμενικής και εβραϊκής ηγεσίας, οι δικοί μας, υπακούοντας σε άρρητες δεσμεύσεις τόσο προς τους Τούρκους όσο και διεθνείς, σιωπούν, επιτρέποντας στη διεθνή κοινότητα να αγνοεί τη θυσία εκατοντάδων χιλιάδων (για μερικούς ενός εκατομμυρίου) Ελλήνων αλλά και καταδικάζοντας τον Ελληνικό λαό και το Ελληνικό έθνος κατ΄ επέκταση, στη μη αξιοποίηση των ίδιων του των αγώνων και των θυσιών.
Η ιστορική μνήμη του λαού μας θυσιάζεται στο βωμό μιάς κίβδηλης και ανύπαρκτης «ελληνοτουρκικής φιλίας».
Η φιλία μεταξύ των λαών δεν επιβάλλεται άνωθεν ούτε και θεμελιώνεται με ζεϊμπέκικα, κουμπαριές και σαχλοσήριαλ.
Ούτε μπορεί να είναι μονόπλευρη με τον ένα πάντοτε στο ρόλο του θύτη και τον άλλο στο ρόλο του θύματος.
•Δεν ήταν φίλοι, αυτοί πού σκότωσαν, κατέστρεψαν, βίασαν, κακοποίησαν εξόντωσαν κάθε τι Ελληνικό στην Πόλη και τη Μικρασία το Σεπτέμβριο του 1955.
•Δεν είναι πράξη φιλίας, η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 και το όργιο των ωμοτήτων του Αττίλα.
•Δεν είναι πράξη φιλίας, η απόκρυψη της μοίρας και η παρακράτηση των 1618 αγνοουμένων του 1974.
•Δεν είναι πράξη φιλίας, η συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή της Βόρειας Κύπρου.
•Δεν ήταν φιλική, η εισβολή και η προσβολή στα Ίμια.
•Δεν ήταν φίλοι μας, οι δολοφόνοι του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού.
•Δεν είναι φιλικές, οι συνεχείς παραβιάσεις του εναερίου χώρου μας.
•Δεν είναι πράξη φιλίας, η πρόσφατη άρνηση αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Μια αληθινή φιλία θεμελιώνεται πάνω σε σχέσεις αμοιβαίας ειλικρίνειας και κατανοήσεως.
Πρέπει πρώτα απ΄ όλα η Τουρκική Κυβέρνηση να παραδεχτεί τα εγκλήματά της και να ζητήσει δημόσια συγνώμη γι αυτά.
Πρέπει να δείξει διάθεση τουλάχιστον να επανορθώσει όπου και όσο μπορεί.
Πράγμα όμως μάλλον αδύνατο αφού όπως χαρακτηριστικά είπε και ο Βίκτορας Ουγκώ «Οι Τούρκοι είναι Τούρκοι».
Αυτός ο αμετανόητος τραμπούκος των Βαλκανίων πού επιλεκτικά ξεχνά τα εγκλήματά του όταν δεν υπερηφανεύεται γι αυτά και απαιτεί από τα θύματά του να τα λησμονούν επίσης, χτυπάει με τις ευλογίες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ την πόρτα της Ευρώπης.
Όταν όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί (και ο Ελληνικός) είτε με δημοψηφίσματα είτε με έγκυρες ευρείες δημοσκοπήσεις, τάσσονται εναντίον της εντάξεως της Τουρκίας στην ΕΕ για μια σειρά από λόγους, είναι τουλάχιστον ανακόλουθη αυτή η στάση των πολιτικών ηγετών που στηρίζουν αυτή τη ζοφερή για το μέλλον της Ευρώπης προοπτική.
Στην Ελληνική Κυβέρνηση έγκειται είτε να αφουγκραστεί τις εκπεφρασμένες απόψεις της πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού και να σεβαστεί το μέλλον των λαών της Ευρώπης και του δικού μας αμπαρώνοντας κάθε κερκόπορτα, είτε ελαφρά τη καρδία να πράξει το υπαγορευόμενο «πολιτικά ορθό», με ανυπολόγιστα ολέθριες συνέπειες για το μέλλον.